W tej skali konflikty wywołują zwykle nieudolne rządy i inni politycy - jakoby w naszym imieniu; w imieniu społeczeństwa. Jeśli wywołują, to znaczy podejŹmują wewnętrzną decyzję. Ta zaś jest funkcją kierowania. Tu opieram się przede wszystkim na polskich uogólnieniach. Prawie każdy przemawiający polityk poŹwołuje się, przynajmniej w znacznej części, na interes narodowy, społeczny, lub na interes oddzielnych grup. Jest to często nieprawda, jest to manipulacja. W praktyce rzadko się zdarza, aby w wyniku jakiegokolwiek rozwiązywania proŹblemu przez polityków społeczeństwo, lub jego grupy, odczuły wyraźnie pozyŹtywne zmiany. Najczęściej trzeba je sobie wywalczyć. Natomiast rezultaty poliŹtycznych lub ekonomicznych, ewentualnie organizacyjnych konfliktów między "władzą" i pretendentami do niej są odczuwane przez społeczeństwa boleśnie. Prawdziwą ich przyczyną bywają skrajne ambicje polityków, ich przekonania, poglądy, postawy. NieŹokiełznana chęć ich zrealizowania, czyli osiągnięcia apogeum samozadowoleŹnia. Wzajemne interesy - władzy i społeczeństwa - jak widać, nie często się poŹkrywają• Rozwoju konfliktów w tej skali nie można beztrosko oddzielić od wpływu na polityków nieznanych szerzej grup nacisku, od ich uzależnienia ekonomicznego.